Willem Peters kreeg 12 jaar geleden de diagnose alvleesklierkanker. Hij wil zijn ervaring met het omgaan met alvleesklierkanker delen en lotgenoten laten weten dat er kans is op overleving.
Willem vertelt: op een gegeven moment had ik last van mijn maag. Hele scherpe steken in mijn maag. Mijn personeel zei dat ik toch maar eens naar de huisarts moest gaan. Na het gesprek met mijn huisarts verwees deze me naar het ziekenhuis en daar kreeg ik een maagonderzoek. Maar de oorzaak van mijn klachten vonden ze niet. Dus gingen we verder zoeken. Eerst bloedonderzoek. Op basis van dat bloedonderzoek verwees de huisarts me naar het ziekenhuis voor een echo.
Tumor in de kop van de alvleesklier
In het ziekenhuis bleef degene die de echo maakte een lange tijd zoeken. Dus vroeg ik uiteindelijk: “Wat zie je?” en als reactie kreeg ik: “Dat krijg je dadelijk wel te horen…”
Even later kwam de arts en hij vertelde me dat ik alvleesklierkanker had in de kop van de alvleesklier. De arts wist niet of het te opereren was, maar gaf aan dat genezing waarschijnlijk niet meer mogelijk zou zijn. De arts zou mijn gegevens doorsturen naar de specialist voor verder onderzoek.
De verwachting was dat ik nog maar drie tot vier maanden zou leven. Aan het einde van het jaar zouden het geen kerstkaarten zijn, maar begrafeniskaarten.
Toen ging ik allerlei dingen regelen. Met mijn vrouw besprak ik of zij voor het huis en de paarden kon zorgen, of dat we iets anders moesten regelen. Op de zaak vertelde ik mijn personeel over de diagnose alvleesklierkanker en ik had gesprekken om te regelen dat de zaak kon worden overgenomen. Ook mailde ik de 45 verenigingen waarvan ik (steun)lid was. Dat gebeurde allemaal voordat het vervolgonderzoek plaatsvond. Verder bleef ik gewoon doorwerken.
Vervolgonderzoek en informatie alvleesklierkanker
Als vervolgonderzoek kreeg ik een CT-scan, een MRI-scan en opnieuw een echo. Op een gegeven moment werden mijn huid en ogen geel. De galweg was deels afgesloten en deze werd vrijgemaakt met een stent.
Ondertussen moest ik ervoor zorgen dat mijn gewicht niet onder de 50 kilo zou komen. Destijds kreeg ik geen enzympillen om het voedsel in het lichaam te laten opnemen. Dus het was best lastig om op gewicht te blijven.
Van het ziekenhuis kreeg ik informatie over alvleesklierkanker en de operatie. Mijn vrouw heeft in de periode tussen diagnose en operatie ook informatie op internet gezocht. Maar ikzelf niet. Het is zo, klaar.
Operatie alvleesklierkanker
Ongeveer een week later vond de operatie plaats. Die operatie duurde acht tot negen uur. Daarna had ik nog maar een derde van mijn alvleesklier. Doodziek werd ik even wakker en ben weer in slaap gevallen. Ook de dag erna voelde ik me nog erg ziek.
Na drie dagen kon ik me loskoppelen van de medische apparatuur en ben ik een stukje gaan wandelen. En de dag erna ook weer. De arts gaf aan dat als ik dat kon, ik ook wel thuis zou kunnen revalideren. Na negen dagen mocht ik naar huis.
De chirurg had tijdens de operatie alle tumorweefsel weg kunnen halen, de snijvlakken waren schoon. En er was geen verdere behandeling nodig. Dus geen bestraling of chemotherapie.
Herstel
Onderweg naar huis voelde ik iedere bult in de weg. Ik had last van alle hechtingen in mijn buik. Thuis kon ik revalideren en na een maand kon ik weer enkele uren gaan werken. Na drie maanden was ik weer volledig aan de slag. Wat dat betreft heb ik veel geluk gehad.
Na de operatie had ik nauwelijks last. Het eten verliep goed, met kleine beetjes. Nou ben ik geen ‘grote eter’ en eet ik liever brood dan een warme maaltijd. Het eten van een warme maaltijd is nog steeds niet ideaal.
Wel ben ik nog steeds snel moe. Tussen de middag slaap ik een uur. Maar het kan ook te maken hebben met mijn leeftijd dat het wat moeizamer gaat en dat er wat klachten ontstaan.
Na de operatie ben ik nog één keer bij de arts in het ziekenhuis geweest. Nu heb ik twee keer per jaar een afspraak met de diëtist en één keer per jaar met de huisarts. Dit voor controle vanwege suikerziekte.
Op dit moment gebruik ik enzympillen ’s ochtends bij het ontbijt, ’s middags bij het eten, ’s avonds bij het eten en voor het slapen gaan. Verder heb ik medicijnen voor suikerziekte en moet ik insuline spuiten. Daarnaast krijg ik iedere vier maanden een injectie met B12 en neem ik B12-pillen en vitamine D in.
De kans op overleving is er!
Het is inmiddels 12 jaar geleden dat ik de diagnose alvleesklierkanker kreeg. Er is dus hoop! Ik heb nooit gehad: waarom ik? Ik ben heel nuchter; wat gebeurt, dat gebeurt.
Destijds was mijn gedachte: het is mijn lot en daar kan ik weinig aan veranderen. Maar ik heb nog drie of vier maanden en kan nog van alles regelen. Ik probeerde nuchter te blijven en niet bij de pakken neer te zitten. Dat helpt niet; je moet ermee leven, zo lang het duurt.
Iedere dag die ik heb, is meegenomen. Ik geniet van iedere dag.
